De steen en pannenbakkerijen vormden een bron van inkomsten voor de inwoners van Rijssen. De bakstenen en pannen werden van leem gebakken in veldovens die zuidelijk van Rijssen lagen. In 1850 waren er in Rijssen ongeveer 45 veldovens en in deze bedrijven vonden in het hoogseizoen ongeveer 500 mensen hun werk. Het leem werd afgegraven in zogenaamde leemkuilen en was volop aanwezig in de naaste omgeving.

Turf was bij de fabricage de onmisbare brandstof. Turf werd ook gebruikt als brandstof voor de kachels thuis en het werd op grote schaal gestoken voor bemesting van de grond.

LANDBOUW

Typisch voor Rijssen waren de stadsboerderijen. Een vetpot is het "boeren" in Rijssen niet geweest. Erg veel bracht de grond niet op: voornamelijk rogge en verder wat gerst, haver en boekweit. In de gemeenschappelijke markegronden werden plaggen gestoken.

Deze werden over grote afstanden vervoerd om, gemengd met bladeren en dierlijke mest, de heidegronden vruchtbaar te maken. Zo ontstond de Es. Het vee bestond voornamelijk uit kleinvee. De koeien werden geweid op de Mors, een gemeenschappelijke weidegrond. 's Morgens werden de dieren daar naar toe geleid en 's avonds weer naar "huis" gebracht. Om hun schamele bestaan wat op te vijzelen werkten de meeste stadsboeren bij de jutespinnerij.